Gece ve güzellik

Ah bunca güzellik!
Ölümüm güzellik elinden olacak.

Hiç.

Sabret diyor Tanrı. Sonra sabretmem için beni mecbur bırakıyor. Başka yol mu var?
Sonra adın sabırlıya çıkıyor.
Ben mi? Ben değilim ki o diyemiyorsun. Ben'in karşı çıkıyor. Ben'inle bir mücadeleye tutuşuyorsun sonra.
Sen nereden çıktın?

"İki kişilik topluluktan üçüncüsü"ne ve "tek kişinin olduğu yerde İkincisi"ne and olsun ki çoğaltıp duruyoruz kendimizi. Baş başa kalamıyoruz bu kalabalıkta bir türlü O'nunla.

Ne çok konuşan kişi var Tanrım!
Ne çok olan kişi!
Ne çok ağız, ne çok dil!
ve
Ne az göz
Ne az kulak
Ne az
Hiç.

Ağaç

Bize bakacak bir gökyüzü mü bıraktılar sanki. Aldılar elimizden maviyi.
Başlarımızı yukarı kaldırdık bir parça mavi uğruna, boynumuz kırıldı.
Bize dar alanlardan başka ne bıraktılar, daralan göğüslerden, gözlerden,göklerden, sokaklardan, zamanlardan başka ne bıraktılar!?

Ben çoğunlukla rüyamdan gerçeğe uyandırıldığımda kırılıyorum hayata. Gözlerimi kapatıyorum sonra bu daralan dünya'ya. Geniş olsun gözümün değdiği yer , uçsuz bir çöl de olabilir bu pekala ya da bucaksız yeşil bir ova. Ben dağlara bakmayı sevmem mesela, ardını görmek isterim baktığım şeyin. İşte bu yüzden en çok da dağlara kırılıyorum  bu hayatta.

Kırılmak dedimse sevdiğimden, insan sevdiğine kırılır bunca! Yoksa Uhud'da ki dağı seven insan kırılır bana.Sevdiğinden.

O bizi sever de biz de...

Görüyorsun ya her şeyin sonu sana dönüyor! Dönmeyi ibadet eylemiş mecnun gibi...

Bozuluyor, çözülüyor, dağılıyor, birleşiyor, toparlanıyor, ayağa kalkıyor, düşüyor...

Bir gül açıyor sonra soluyor, soluyor  dedim de nasıl olur da bir gül dünyanın tüm kokusunu soluyup bu kadar güzel kokar sonra?...

İnsanız dedi birileri, bunca acı da acıyı göğsünde dindirecek huzur da bu yüzden var dedi! İnsan olabildik mi? dedi Adam

İnsan olamıyorsun ya ağaç ol bari dedi biri.
Bir ağaç ki yeşilinde saklıyor nefesi...

"ilim bir noktaydı; cahiller onu çoğalttı"

Ah senden sonraki dünya'da
Ah birbirine karıştı her şey
İyilikle kötülük, güzellikle çirkinlik
Hastalıkla sağlık...

İman şirke karıştı
Nokta çoklukta kayboldu
Ah senden sonra tadı kalmadı dünyanın
Yaşamanın soluksuz ve kaçmanın çöllere bir derviş gibi

Onur dedik, gurur dedik, adalet dedik
Bize dokunamadığı bizden uzak yerlerde kaldı
Hayalde kaldı, düşte kaldı

Ah senden sonra dünya'da
Hayat bir andı
Sensizlik bir karanlık oldu kaldı
Kara an-da  kaldı

Bahar zamanı melankolisi

Bir bahar günü de olsa ölünebilir mesela

Kadınlar evlerinin önünü süpürüken yani

Bir adam akşam çanını beklerken

Ve bir diğeri çocuğunu çekiştire çekiştire camiye giderken

Bir bahar günü de olsa ölünebilir en güzel bir ölümle

Nar ağaçları tomurcuğa dururken yani

Her sabah tırmandığın sokaktaki bir aziz sana bakarken bu defa

Çocuklar oyun alanından fırlayan topun peşinden koşarken yani

Tandırlardan pişirilen ekmek buğusu yayılırken havaya

Ve karışırken son demlerini yaşayan karbonmonoksit kokularına

Bir bahar günü öldürebilir en güzel ölümle biri sizi mesela

Kırarken sizi taş gibi  sözlerinin çarptığı yerden

Ve bölünüp parçalara ayrılırken sizin de taş gibi kalbiniz

Daha yumuşak olmayı öğrenmelisiniz

 Ki

Çarptığınızda kırılmayın çarptıklarında kırmayın diye

Sonra bir de bakmışsınız en güzel, en iyi ve en sahici ölüm

Baharda gelen ölüm

Uyanırken doğa, belki daha görmeden toprağın kabarışını

Ya da görmüşken bir kırkayağın canlanışını

Gelsin de öldürsün  yılın en güzel mevsiminde diye

bir adama verirsiniz

Sizi öldürecek tüm silahları